Snurken – blijf er niet mee zitten

oktober 31, 2007

Snurken misser van de evolutie?

Ook stoppen met roken heeft een positief effect

· Gebruik geen alcohol twee uur voor je gaat slapen

· Laat slaapmiddelen achterwege

· Snurk je enkel als je op je rug ligt? Naai dan een tennisbal in de rug van je piama om te voorkomen dat je op je rug gaat liggen. Klinkt gek, maar het werkt

· Studies hebben aangetoond dat neuspleisters een lichte verbetering van snurken kunnen geven. Naar het effect van sprays zijn geen studies uitgevoerd

· Tip voor de slapeloze partner: al aan oorstopjes gedacht?

Over snurken wordt vaak een beetje lacherig gedaan. Een banaal probleem waarmee je zeker niet naar de dokter stapt. Maar niets is minder waar. Snurken betekent voor veel mensen een grote sociale handicap en brengt in sommige gevallen zelfs ernstige gezondheidsrisico’s met zich mee. Gelukkig zijn er goede behandelingsmogelijkheden. Nieuw is de ingreep waarbij het tongbeen verbreed wordt met een titanium implantaat, een wereldprimeur voor het UZA.

Iedereen kent wel iemand die snurkt. Het typische, monotone geluid werkt al gauw op de lachspieren. Eventjes toch.
‘Wij horen hier de meest uiteenlopende verhalen’, vertelt dr. An Boudewyns, neus-keel-oorarts in het UZA. ‘Koppels bij wie snurken voor serieuze relatieproblemen zorgt. Mensen die nog amper op hotel durven gaan uit schrik voor dunne muren. Patiënten die geen nieuwe relatie durven aangaan omdat hij of zij na een eerste nacht samen “toch maar zou gaan lopen”.’
Zo’n veertig tot zestig procent van de westerse bevolking zou last hebben van snurken. Negentig procent daarvan zijn mannen. Hoe ouder, hoe groter de kans dat iemand snurkt.
‘Snurkgeluiden ontstaan wanneer de keelholte tijdens de slaap vernauwt. De ingeademde lucht veroorzaakt op dat moment turbulenties en doet het slijmvlies van de keelholte trillen. De vernauwing kan te maken hebben met anatomische kenmerken, zoals amandelen, een huig of een tong die groter zijn gemiddeld. Maar het gebeurt zelden dat er één duidelijke oorzaak is. Meestal gaat het om een samenspel van elementen’, verduidelijkt neus-keel-oorarts dr. Evert Hamans.Slaapapneu  In veruit de meeste gevallen is snurken een onschuldig fenomeen: knap lastig, maar strikt medisch geen probleem. Maar soms is er meer aan de hand. Hamans: ‘Sommige mensen lijden aan obstructief slaapapneu (spreek uit apnee, red.). In dat geval klapt de keelholte bij het snurken volledig dicht, waardoor de ademhaling secondenlang of zelfs een minuut stopt. Het zuurstofgehalte in het bloed daalt en de patiënt schiet, al dan niet bewust, telkens even wakker. Daarop komt de ademhaling weer op gang.’
Ongeveer twee procent van de vrouwen en vier procent van de mannen van de westerse bevolking lijdt aan obstructief slaapapneu. Het spreekt voor zich dat het fenomeen de slaapkwaliteit enorm aantast. De meeste patiënten voelen zich overdag dan ook doodmoe. Bovendien lopen ze op lange termijn een groter risico op hart- en vaatziekten. Dat komt doordat de adempauzes telkens gepaard gaan met een schommeling van de bloeddruk en het hartritme, en soms zelfs met zuurstofnood ter hoogte van de hartspier.
Snurken en slaapapneu zijn de belangrijkste vormen van een groep aandoeningen die gekenmerkt worden door een afwijkend ademhalingspatroon dat zich enkel tijdens de slaap voordoet, de zogenaamde slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen. Medische hulp  De drempel om met een snurkprobleem naar de dokter te stappen, is nog altijd hoog. Precies omdat het zo’n banaal probleem lijkt waarmee je gewoon moet leren leven. En ook wel omdat veel mensen ten onrechte denken dat alleen een pijnlijke operatie uitkomst biedt. Veel snurkers wachten dan ook jaren voor ze medische hulp zoeken.
In het UZA worden snurken en slaapapn eu multidisciplinair behandeld door de diensten neus-keel-oorziekten, longziekten, psychiatrie, neurologie en het slaaplabo.
Om uit te maken aan welke slaapgerelateerde ademhalingsstoornis iemand lijdt, is een slaaponderzoek nodig. De patiënt brengt een nacht in het ziekenhuis door, waarbij allerlei factoren worden geregistreerd: het ademhalingspatroon, de hartslag, de hersenactiviteit, de zuurstof in het bloed, de slaaphouding, het geluid van het snurken… Op basis daarvan stelt de arts een diagnose, die bepaalt of behandeling al dan niet noodzakelijk is.
‘Als mensen aan een gewone vorm van snurken lijden, beslissen ze min of meer zelf of ze er iets aan willen doen. Bij slaapapneu ligt dat anders. Dan is behandeling om gezondheidsredenen een must’, beklemtoont Hamans.
Om te beginnen zijn er een aantal hygiënische maatregelen die het probleem kunnen verbeteren. Een aantal zaken werken snurken namelijk mee in de hand: roken, zwaarlijvigheid, alcohol drinken kort voor het slapengaan, slaapmedicatie… Ook de slaaphouding kan een rol spelen. Sommige patiënten snurken alleen als ze op hun rug liggen. Patiënten krijgen dan ook de raad om ’s avonds geen alcohol te drinken, hun gewicht onder controle te houden, geen slaapmedicatie te nemen en niet op hun rug te slapen.Mondprothese  Daarnaast bestaan er verschillende, al dan niet operatieve behandelingsmethodes. Bij snurken zonder meer of een lichte vorm van obstructief slaapapneu biedt een mondprothese soms de oplossing. ‘Je zou het kunnen omschrijven als een kunstgebit uit siliconen’, legt Boudewyns uit. ‘De prothese brengt de onderkaak naar voor, waardoor de keelholte groter wordt en het snurken vermindert. Voor die behandeling werken we nauw samen met de dienst tandheelkunde, die onder leiding staat van prof. dr. Marc Braem.’
Een andere mogelijkheid voor deze patiënten is een behandeling met radiofrequentiegolven, ook wel radiofrequentie-ablatie genoemd.
Hamans: ‘Het komt erop neer dat je met radiofrequentiegolven littekens maakt in het week verhemelte, in de tong of in beide. Door de littekenvorming gaat het slijmvlies van de keel minder gemakkelijk trillen. Behandel je ook de tongbasis, dan heb je als bijkomend effect dat die in volume vermindert, waardoor de lucht vrijer door de keelholte kan stromen.’
De operatie gebeurt meestal ambulant en onder lokale verdoving. Ze brengt weinig ongemakken met zich mee, variërend van een lichte zwelling die twee dagen kan aanhouden tot – in sommige gevallen – lichte pijn. Omdat niet elke patiënt voor de techniek in aanmerking komt, moet de anatomie van de keel vooraf altijd beoordeeld worden door een neus-keel-oorarts. Neusmasker  Lijdt de patiënt aan ernstig obstructief slaapapneu, dan gaat de voorkeur naar de CPAP-behandeling, voluit Continuous Positive Airway Pressure.
‘Een toestel blaast via een slangetje en een neusmasker voortdurend lucht onder licht verhoogde druk in de neusholte van de patiënt, zodat de keelholte niet meer kan toeklappen’, licht Boudewyns toe. ‘Voor patiënten met matig tot ernstig slaapapneu is deze behandeling zonder meer de gouden standaard. Velen voelen zich een ander mens nadat ze ermee gestart zijn. Alleen zien nogal wat mensen het niet zitten om de rest van hun leven met een maskertje en een toestel naast hun bed te slapen. Maar ook die mensen raden we aan om het minstens een paar maanden te proberen. Velen voelen zich al na korte tijd veel beter uitgeslapen, en dat motiveert om het toestel te blijven gebruiken.’
Wie zich echt niet met de CPAP-behandeling kan verzoenen, kan kiezen voor een mondprothese of een heelkundige aanpak. Een operatie die al sinds de jaren tachtig wordt uitgevoerd, is de zogenaamde uvolopalatopharyngoplastie (UPPP). ‘De chirurg verwijdert in dat geval de amandelen, een reepje van het verhemelte en de huig. Daarna wordt het slijmvlies van de keelholte met behulp van hechtingsdraadjes volledig opgespannen. Doordat het opgespannen slijmvlies tijdens de nachtelijke ademhaling niet meer aan het trillen gebracht kan worden, vermindert het snurken’, zegt Hamans.
De patiënten moeten er wel iets voor over hebben: drie dagen ziekenhuisverblijf, een week lang keelpijn en twee weken arbeidsongeschiktheid. De kans op succes hangt samen met de ernst van het probleem. Bij snurkers is het succespercentage hoger dan tachtig procent, bij mensen met obstructief slaapapneu ligt dat percentage veel lager.Titanium implantaat  Helemaal nieuw is tenslotte de zogenaamde hyoid-expansie, een ingreep die zich nog in een experimentele fase bevindt. Het UZA voerde deze als eerste uit, in samenwerking met het universitair ziekenhuis van Mannheim. Tot dusver werden dertig patiënten met matig tot ernstig obstructief slaapapneu behandeld.
‘Eenvoudig gesteld wordt het tongbeen van de patiënt verbreed met een titanium implantaat. Dat heeft als effect dat de keelholte breder wordt en minder gemakkelijk toeklapt’, legt Hamans uit. ‘Voor exacte cijfers is het nog te vroeg, maar tot nu toe zijn er al heel wat behandelde patiënten die hun CPAP-toestel niet meer nodig hebben. Momenteel wordt verder onderzoek gedaan om de techniek te vervolmaken en uit te maken voor welk type patiënt de ingreep een oplossing biedt.’
Snurken is een uitermate complex gebeuren met meestal verschillende oorzaken. Daardoor is het soms wat zoeken naar de juiste oplossing. In eerste instantie wordt vaak geopteerd voor de minst ingrijpende en meest comfortabele behandeling, zoals een mondprothese of radiofrequentie-ablatie.
‘Juist omdat het zo’n complex probleem is, is het heel belangrijk de patiënt goed in te lichten over de oorzaken’, stipt Hamans aan. ‘Ook moet hij zich bewust zijn van zijn eigen verantwoordelijkheid. Zo kunnen roken en overgewicht de kans op een succesvolle behandeling sterk in de weg staan. Langs de andere kant wijzen we de patiënt ook altijd op de langetermijnrisico’s van een onbehandeld slaapapneu. Is de patiënt eenmaal goed ingelicht over al die aspecten, dan vinden we meestal snel een passende oplossing. De meeste mensen gaan opgelucht naar huis met het gevoel begrepen te worden én een concreet voorstel tot behandeling. Via onze multidisciplinaire aanpak zoeken we een geschikte aanpak voor elke patiënt.’
‘Het loont met andere woorden de moeite om het probleem aan te pakken’, besluit Boudewyns.

Dienst N.K.O. (neus-keel-oor), dr. Evert Hamans, dr. An Boudewyns, 03 821 33 85, website www.nko.uza.be/patient/ Dienst pneumologie, prof. dr. Wilfried De Backer, prof. dr. Johan Verbraecken, 03 821 34 47
Slaaplaboratorium, Marc Willemen, 03 821 38 00
Vereniging voor Apneu Patiënten (VAPA), Koningin Astridlaan 50, 2950 Kapellen, tel 0494 40 95 74,
info@slaap-apneu.be, http://www.slaap-apneu.be/
Belgian Association for the Study of Sleep (BASS), Sleep Disordre Centre, Wilrijkstraat 10, 2650 Edegem,
tel 03 821 34 19, http://www.belsleep.org/

Bron: informatiemagazine van het universitair ziekenhuis antwerpen, klik hier om het volledige artikel te lezen.  (magUZA)

Slaaponderzoek – Dokter, ik snurk !

oktober 31, 2007

Dokter, ik snurk…” 
Het lijkt zo voor de hand te liggen: hij is mannelijk, van middelbare leeftijd, met een matig tot belangrijk overgewicht te danken aan zijn bourgondische (lees Belgische) levensstijl en hij snurkt…. Uiteindelijk is het de partner die de alarmbel luidt: een leven met deze man is niet meer hetzelfde. Hij slaapt in als een blok, hij woelt als een onrustige ziel. Het oorverdovend gesnurk en de beangstigende stiltes wisselen elkaar af met happen naar lucht en verklaren waarom het bedleven zich vanaf nu achter gescheiden deuren afspeelt.
 
Dit verhaal is geen fictie, maar beschrijft een patiënt met obstructief slaapapnoesyndroom(OSAS). Het OSAS is met stijgende prevalentie de aandoening van dit decennium en komt in 2 tot 4 % van de totale bevolking voor, echter met een mannelijk overwicht. De slaap wordt onderbroken door apnoes en/of hypopnoes. Een apnoe/hypopnoe is een afwezige, respectievelijk gedempte, luchtstroom gedurende minimaal 10 seconden. Het respiratoire event is bij OSAS gekenmerkt door obstructie van de hogere luchtwegen op het einde van de uitademing.

Apnoes komen ook voor bij gezonde mensen en vandaar dat de definitie van OSAS geformuleerd wordt als zijnde een AHI (apnoe-hypopnoe index = de som van de apnoes en hypopnoes tijdens één uur slaap) van meer dan 10 per uur mits symptomatologie.
Luid snurken, apnoes en overdreven slaperigheid overdag, komen bij 90 % van de meest typische gevallen voor. Overige symptomen zijn niet-verkwikkende slaap, ochtendhoofdpijn, nachtelijk onrust, verminderde libido, nachtelijk verstikkingsgevoel, sociale- en huwelijksproblematiek, verminderde concentratie, geheugenstoornissen, prikkelbaarheid, slecht humeur, gedragsveranderingen, depressie en impotentie, nycturie, hardhorendheid, doorslaapstoornissen en verhoogd ongevalrisico.

Als uitlokkende factoren zijn gewicht, leeftijd, geslacht, alcohol, roken, sedativa, maar ook de anatomie (voornamelijk op oro- en hypopharynxniveau) belangrijk in de predictie van deze aandoening. Tijdens de anamnese is informatie naar scoliose, hypothyroïdie, cushing disease, acromegalie en macroglossie niet te verwaarlozen.

De pathogenese is het gevolg van een intrinsiek kleinere diameter, alsook gedaalde spiertonus van de hogere luchtwegen. In combinatie met een ademhalings-regulatiestoornis kan een volledige collaps optreden van de luchtweg. Deze obstructieve apnoe wordt beëindigd door een arousal of ontwaking.

De gevolgen van OSAS zijn belangrijk en zijn o.a. diabetus mellitus en gastro-oesofagale reflux. Niet te verwaarlozen echter en levensbedreigend zijn de hart-, hersen- en longcomplicaties.

Het nachtelijk zuurstoftekort leidt tot een verhoogd risico van hartinfarct en TIA/CVA (al dan niet tijdelijke herseninfarcten), maar ook tot pulmonale hypertensie (hoge druk in de longbloedvaten). Hoge bloeddruk (hypertensie) wordt verklaard door stimulatie van de autonome zenuwen en bij 30% van de OSAS patiënten is deze verhoogde bloeddruk aanwezig; maar ook omgekeerd heeft 30 % van de patiëntie met arteriële hypertensie een verhoogde apnoe-hypopnoe index.

Hartritmestoornissen zijn een gevolg van de hypoxie en de prikkeling van het autonome zenuwstelsel. Het ongevalrisico tijdens het verkeer heeft een relatieve risicofactor van 2 en tijdens het werk van 3.

De diagnose wordt gesteld aan de hand van een slaaponderzoek (polysomnografie), waarbij zowel hersenactiviteit (met EEG, EOG en EMG), snurken, luchtstroom, saturatie en EKG worden geanalyseerd.

De behandeling wordt bepaald door de apnoe-hypopnoe index alsook de arousalindex . Bij minimale afwijkingen tijdens polysomnografie kan geopteerd worden voor heelkundige therapie gaande van tonsillectomie en poliepectomie, naar neusheelkunde, naar uvulopalatopharynogplastiek (UPPP) en uitgebreide gelaatschirurgie.

De voorkeursbehandeling bij een ernstig OSAS is echter nasale CPAP (continuous positive airway pressure). Een toestel met ingebouwde compressor neemt vanuit de kamer lucht en bouwt die op tot een bepaalde druk. De kamerlucht wordt aan een bepaalde druk via een slang en neusmasker naar de hogere luchtwegen van patiënt geblazen en verhindert de collaps van deze luchtweg, waardoor de longvolumes normaliseren en de gasuitwisseling verbetert. De slaap wordt niet meer onderbroken, de slaapkwaliteit verbetert en ook de gevolgen van het OSAS verdwijnen samen met het syndroom zelf.

Uiteraard heeft elke therapie zijn nadelen met nasale hinder, huidirritatie, drukletsels, verminderde intimiteit, lawaai. Het zijn deze nevenwerkingen die ervoor zorgen dat slechts 70 % chronisch gebruiker is. Een onbehandeld OSAS resulteert echter in een verhoogde mortaliteit.

Een verwittigd man is er twee waard???

Centrum voor slaaponderzoek
dienst pneumologie
tel. 09-224 64 70

Dr. Ann Verpeut, pneumologe-slaappathologie , dienst neurologie
tel. 09-224 65 30 
(Bron: website AZ St Lucas)

Stop nu met snurken

oktober 31, 2007

/// under construction //// 

Onlangs bleek dat snurken zelfs een nummerieke klassiefikatie heeft gekregen….. het ontgaat de redactie dezes nog wat het nut hiervan is. Je manlief zal maar snurken, dan heb je niks aan cijfertjes.

//// under construction ////

Herrie in bed

oktober 13, 2007

                 AMSTERDAM -  Complete bossen worden luidruchtig omgezaagd in de slaapkamer. Ongeveer een op de vijf mannen en een op de tien vrouwen snurkt elke nacht. Hoe komt dat toch? Maar, véél belangrijker, hoe kom je ervan af?

Snurken kost veel mensen hun nachtrust. Niet alleen van de mensen die naast de snurkers liggen, maar ook het slaapritme van de zware snurker zelf wordt vaak verstoord. Vooral als die lijdt aan adem-stilstanden (apneu) waardoor hij of zij door waarschuwings-signalen van de hersenen steeds bijna of helemaal wakker wordt.

Snurkgeluiden

Snurkgeluiden ontstaan door een vernauwing van de luchtweg tussen de ingang van de neus en de stembanden. Soms is de neusholte bij snurkers te nauw, maar meestal is het gebied achter de huig of tong de boosdoener.

Door de vernauwing ontstaat er bij het inademen een onderdruk in de keel waardoor het zachte gehemelte met de huig, de tong en de wanden van de keelholte naar elkaar toe worden gezogen en gaan trillen. Dat trillen geeft het zo karakteristieke snurkgeluid.

Echtelijke bed

Karakteristiek of niet, het zorgt ervoor dat Riet (55) nu vaak alleen in het echtelijke bed ligt. “Mijn man Aad (56) ronkt erop los. Slapen met een speciaal klemmetje in zijn neus hielp enigszins. Na een medische checkup kwamen we erachter dat hij een scheef neusschot heeft. De dokter wilde hem eraan laten opereren, maar na zijn hartinfarct had mijn man weinig zin om vrijwillig onder het mes te gaan.”

Dus Riet moest maar proberen door het zagen van haar Aad heen te slapen: “Soms nam ik een half slaappilletje.” Uiteindelijk besloot haar man om de logeerkamer op te zoeken. Maar niet omdat Riet gek van hem werd. “Hij was erg vermoeid na zijn hartinfarct en ontvluchtte onze slaapkamer vanwege míjn gesnurk, haha.”

Slecht voor de gezondheid

Een neusklemmetje kan helpen tegen snurken. Het houdt – net als antisnurkpleisters die bij de apotheek te koop zijn – de neus meer open, waardoor je vrijer kunt ademen.

Een speciale mondprothese zorgt ervoor dat de onderkaak niet naar achteren kan zakken tijdens het slapen. Ook zijn er keelsprays te koop die het zachte gehemelte verharden, waardoor er minder trillingen ontstaan. Bij ernstige vormen van snurken helpen deze middelen niet altijd.

Een reden tot zorg, omdat wetenschappers hebben ontdekt dat zwaar snurken en slaap-apneu vervroegde dementie kunnen veroorzaken, omdat de hersenen minder zuurstof krijgen.

In slaap sukkelen

Maar ook hart- en vaatziekten worden gelinkt aan heftig geronk. De waarschuwingssignalen van de hersenen dat er niet voldoende wordt geademd, zorgen voor een hogere bloeddruk en dus voor meer druk op het hart en de vaten. Daarnaast zijn mensen met slaap-apneu vaker prikkelbaar en moe, en kunnen ze overdag soms spontaan in slaap sukkelen.

Zeer herkenbaar voor Veronique (36). Haar snurkende man Lawrence (40) dutte overdag gemakkelijk in. “Hij snurkt heel erg. Het geluid is vergelijkbaar met een auto zonder knalpijp, die af en toe stopt en dan met horten en stoten weer optrekt.”

Kruidenvrouwtje

Veronique en haar man probeerden van alles. Neussprays, omdraaien of toch maar apart slapen. “Zelfs het inmiddels overleden kruidenvrouwtje Klazien uut Zalk hebben we geraadpleegd. Niets hielp.”

Veroniques man besloot zich daarom te laten opereren. Eerst moest hij een nachtje in een slaaplaboratorium doorbrengen. Tijdens zijn slaap werd met een flexibele endoscoop door zijn neus en keel gekeken waar precies het probleem zat. Zijn keel was de boosdoener.

Dat de operatie geen overbodige ingreep was, verduidelijkt Veronique: “Vlak voor zijn operatie dutte Lawrence even in. Binnen enkele minuten kwam de verpleegster melden dat het geluid dat Lawrence produceerde het ergste was wat zij ooit had gehoord. Dat hij vlak voor een operatie kon slapen verbaasde haar nog meer. Tja, door zijn chronische slaapgebrek kon hij overal, op elk moment van de dag, inslapen.”

Zware gezaag verdwenen

Bij Lawrence werd het grootste deel van zijn huig, zijn amandelen en het zachte gehemelte verwijderd. Door deze methode, uvulo-palato-faryngo-plastiek (UPPP) genoemd, wordt de overgang van de neus naar de keel ruimer en verdwijnt het snur- ken.

Een redelijk zware operatie waardoor je vaak twee weken uit de running bent. Daarnaast kunnen bijwerkingen zoals een droge keel of een brok in de keel-gevoel voorkomen. Ook het uitspreken van een harde ‘g’ kan niet altijd meer. Wél is het zware gezaag bij zeker negen van de tien patiënten verdwenen of een stuk minder.

Trillen

Toch kan het snurken na een aantal jaren weer terugkomen. Met de jaren vormt zich weer wat vet op de huig en het zachte gehemelte en nemen dus ook de trillingen weer toe. Een minder zware behandeling – maar ook een minder effectieve – is het verstijven van de huig en het zachte gehemelte door gecontroleerde littekenvorming.

Trillen

Onder plaatselijke verdoving wordt met een naald op drie tot vijf plaatsen geprikt in het gehemelte. De naald en het weefsel worden verhit waardoor littekenweefsel ontstaat. Hierdoor valt er minder te trillen in de keel. Helaas moet de behandeling vaak twee keer worden uitgevoerd en werkt het maar bij zestig procent de patiënten.

In sommige gevallen is laseren ook een optie. Hierbij wordt het achterste gedeelte van de tong verwijderd. Mogelijke bijwerkingen: een verslechtering van smaak die wel een paar maanden kan duren. Of het gevoel dat er iets in je keel zit.

Boomzaag

Veronique en haar man zijn in elk geval blij met de resultaten van de operatie. “Het was zwaar en ja, Lawrence snurkt nog steeds, maar wel stukken minder. Ach, ik ben er inmiddels zo aan gewend dat ik nu zelfs naast een boomzaag in slaap kan vallen.” Raadpleeg voor meer informatie de huisarts of kijk op www.kno.nl

DIT HELPT NIET!

Snurken kan erger worden door:

• Slapen op de rug. Hierdoor zakken het zachte gehemelte, de huig en de tong naar achteren.
• Overgewicht. Hierdoor worden de wanden in de keelholte ook dikker. Wat weer voor vernauwing zorgt.
• Roken. De rook irriteert continu de keelholte waardoor deze gaat verdikken.
• Alcohol. Zorgt voor verslapping van de spieren van het zachte gehemelte, de huig en de tong.
• Vergrote keel- en/of neusamandelen. Vooral kinderen hebben hier last van.
• Verkoudheid en allergie. Hierdoor is het neusslijmvlies gezwollen.
• Scheef neusschot. Hierdoor ontstaat een te lage onderdruk in de keelholte bij het ademen

(Bron:vrouw.telegraaf.nl 25-10-07)

Stoppen met snurken door een computerkussen

oktober 7, 2007

Professor Daryoush Bazargani van de afdeling computerwetenschap van de universiteit van Rostock heeft op eengezondheidsconferentie in Duitsland een prototype gedemonstreerd van zijn anti-snurk kussen.  Het idee is als volgt. De snurker slaapt op een kussen bestaande uit een aantal luchtcompartimenten die verbonden zijn met een computer. Deze computer (die je bijvoorbeeld op je nachtkastje zet) analyseert de snurkgeluiden en zorgt door het vullen of laten leeglopen van bepaalde compartimenten dat je hoofd anders gaat liggen en je niet meer snurkt.

Diverse amerikanen hebben al belangstelling voor het idee getoond. Ik kan het me wel voorstellen dat het een ellende is als je partner snurkt. Zelf heb je er natuurlijk geen last van. Wat mij alleen niet prettig lijkt is dat er een computer naast mijn bed staat. Zelf heb ik een hekel aan geluiden om me heen, vooral ’s nachts, en een computer maakt altijd geluid, ook al heb je er nauwelijks actieve componenten in. Ik ben dus vooral benieuwd wat de geluidsproductie van het apparaat gaat worden als het over een tijd mogelijk op de markt komt.